مىنشست تا وقت پسين « 88 » پس نماز پسين ميگزارد و مىنشست تا وقت شام و خلق تفسير و حديث و فقه بر او ميخواندند و افطار باندك طعامى ميكرد و بسيار كس از بركت انفاس او منتفع ميشدند و علما و فاضلان در بحث و فتوى او حاضر ميگشتند مؤلف كتاب روح الله روحه ميگويد كه من يكى از آنهاام كه در حلقه درس او منتفع ميشدم و با ملاى وى مشرف ميگشتم . متوفى شد در سال هفتصد و هفتادم « 89 » از هجرت و او را دفن كردند نزديك مسجد جنازه پس دروازه كازرون رحمة الله عليه . مولانا روح الدين محمد بن ابى بكر بلدى « 90 » چشمه اهل فضل و خداوند مكارم و عدل بود و متصف بصفتهاى شريفه و خويهاى لطيفه گشته و خدمت عالمان بزرگ كرده و فاضلان مشهور ديد و چند سال در مسجد عتيق درس گفت و او را تصانيف بسيار هست و آنچه مشهور است از كرامت و خير وى آنست كه بعد از وفات او را در خواب ديدم « مؤلف كتاب ميگويد » كه فرمود علما را درجه‌هاست و انبيا را درجه‌هاست و بدانك در ميان درجه انبيا يكى بيش نيست گفتم پس مرا خبر ده از آن يك عالم كه امروز زنده است گفت از آن عالمان كه امروز نزديك است برحمت خداى مولانا زين الدين تايبادى « 91 » است در

--> ( 88 ) - نظر باينكه ترجمه دقيق انجام نيافته است عين عبارت شد الازار نقل مىشود : و كان طويل القنوت و الخشوع كثير الطمأنينه و الخضوع فى القيام و القعود و السجود و الركوع قل من يصبر على الصلاة معه و كان اهل جماعته اقلاء محصورين يخرج من زاويته بعد الظهر فيصلى فى المسجد الى العصر . ( 89 ) - جها - مد : هفتصد و چيزى ( متن با مراجعه بشد الازار تصحيح گرديد . ) ( 90 ) - جها : بكرى - مولانا روح الدين ابو المكارم محمد بن ابى بكر البلدى . ( 91 ) - مقصود اين محشى اين است كه نام و لقب شيخ زين الدين ابو بكر تايبادى مذكور در متن با نام و لقب و سمى و هموطن او ( چه تايباد نيز از محال خواف است ) شيخ زين الدين ابو بكر خوافى عينا يكى است ولى عصر تايبادى اندكى بر عصر خوافى مقدم است چه تايبادى در سنهء 791 وفات يافته و خوافى در سنهء 838 يعنى 49 سال بعد از وفات تايبادى ، - براى شرح احوال شيخ زين الدين ابو بكر تايبادى رجوع شود بمجمل فصيح خوافى در حوادث سنهء 782 و 791 ، و -